سهراب
صداي ديدار
با سبد رفتم به ميدان، صبحگاهي بود.
با سبد رفتم به ميدان، صبحگاهي بود.
ميوهها آواز ميخواندند.
ميوهها در آفتاب آواز ميخواندند.
در طبقها، زندگي روي كمال پوستها خواب سطوح جاودان ميديد.
اضطراب باغها در سايه هر ميوه روشن بود.
گاه مجهولي ميان تابش بهها شنا ميكرد.
هر اناري رنگ خود را تا زمين پارسايان گسترش ميداد.
بينش همشهريان، افسوس،
بر محيط رونق نارنجها خط مماسي بود.
من به خانه بازگشتم، مادرم پرسيد:
ميوه از ميدان خريدي هيچ؟
- ميوههاي بينهايت را كجا ميشد ميان اين سبد جا داد؟
- گفتم از ميدان بخر يك من انار خوب.
- امتحان كردم اناري را
انبساطش از كنار اين سبد سر رفت.
- به چه شد، آخر خوراك ظهر ...
- ...
ظهر از آيينهها تصوير به تا دوردست زندگي ميرفت.
ظهر از آيينهها تصوير به تا دوردست زندگي ميرفت.
THE SOUND OF MEETING
Basket in hand I walked to the marketplace, it was morning
Basket in hand I walked to the marketplace, it was morning
Fruits were singing
Fruits were singing in the sun
On the trays, life was dreaming of eternal surfaces on the perfection of skins
The anxiety of orchards beamed under the shadow of every fruit
Now and then a some unknown thing floated in the shining of quinces
Each pomegranate extended its color to the land
Of the pious
But alas the vision of fellow citizens
Was a tangent on the radius of sour oranges?
I returned home. Mother asked
“Have you bought any fruit from the marketplace?”
-How can this basket contain the fruits of eternity?”
-“I told you to buy a pound of fine pomegranates”
-“I tried a pomegranate
Its extension was beyond this basket.”
What shall we do for lunch – “How about the quinces…”?
At noon the image of the quince in the mirrors moved to the farthest edge of life
At noon the image of the quince in the mirrors moved to the farthest edge of life
