سهراب

 

ساده رنگ

آسمان، آبي‌تر،
آب آبي‌تر.
من در ايوانم، رعنا سر حوض.

رخت مي‌شويد رعنا.
برگ‌ها مي‌ريزد.
مادرم صبحي مي‌گفت: موسم دلگيري است.
من به او گفتم: زندگاني سيبي است، گاز بايد زد با پوست.

زن همسايه در پنجره‌اش، تور مي‌بافد، مي‌خواند.
من "ودا" مي‌خوانم، گاهي نيز
طرح مي‌ريزم سنگي، مرغي، ابري.

آفتابي يكدست.
سارها آمده‌اند.
تازه لادن‌ها پيدا شده‌اند.
من اناري را، مي‌كنم دانه، به دل مي‌گويم:
خوب بود اين مردم، دانه‌هاي دلشان پيدا بود.
مي‌پرد در چشمم آب انار: اشك مي‌ريزم.
مادرم مي‌خندد.
رعنا هم.

 PLAIN COLOR

The sky bluer
The water bluer
I am in the veranda, Ra’na is near the bond

Ra’na is washing clothes
Leaves are falling
At morning Mother said, “It is the season of depression.”
-“Life is like apple.” I said, “You must bite it with the skin.”

The neighboring woman is weaving nets by her window singing
I am singing Vedas
Sometimes I sketch rocks, birds, and clouds

It is a full sunshine
The starlings have arrived
Nasturtiums have just blossomed
I crack a pomegranate, thinking to myself
“I wish the seeds of these people’s hearts were visible.”
My tears flow, the pomegranate juice spurts into my eye
Mother laughs
Ra’na as well

سهراب

دوست

بزرگ بود

بزرگ بود
و از اهالي امروز بود
و با تمام افق هاي باز نسبت داشت
و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد.

صداش
به شكل حزن پريشان واقعيت بود.
و پلك هاش
مسير نبض عناصر را
به ما نشان داد.
و دست هاش
هواي صاف سخاوت را
ورق زد
و مهرباني را
به سمت ما كوچاند.

به شكل خلوت خود بود
و عاشقانه ترين انحناي وقت خودش را
براي آينه تفسير كرد.
و او به شيوه باران پر از طراوت تكرار بود.
و او به سبك درخت
ميان عافيت نور منتشر مي شد.
هميشه كودكي باد را صدا مي كرد.
هميشه رشته صحبت را
به چفت آب گره مي زد.
براي ما، يك شب
سجود سبز محبت را
چنان صريح ادا كرد
كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشيديم
و مثل لهجه يك سطل آب تازه شديم.

و ابرها ديديم
كه با چقدر سبد
براي چيدن يك خوشه بشارت رفت.

ولي نشد
كه روبروي وضوح كبوتران بنشيند
و رفت تا لب هيچ
و پشت حوصله نورها دراز كشيد
و هيچ فكر نكرد
كه ما ميان پريشاني تلفظ درها
براي خوردن يك سيب
چقدر تنها مانديم.

چقدر تنها مانديم

 

 FRIEND

Grand was she

Grand was she
And native of today
She was related to all the open vistas
And how well she understood the tone of water and earth

Her voice
Sounded like the scattered melancholy of reality and her eyelids
Pointed out to us
The direction of the pulse of elements
And her hands
Leafed through
The clear air of benevolence
And caused kindness
To migrate towards us

She resembled her own solitary self
And she interpreted for her mirror
The most affectionate curve of her time
And like rain she was full of freshness of repetition
And like the style of trees
She spread out into healthiness of light
She always called to the wind’s infancy
And she always tied the conversation
To the hasp in water
One night
She performed for us
Love’ green prostration so candidly
That we rubbed the sympathy of earth’s surface
And became refreshed like the accent of a pail of water

And often we saw
With how a large basket
She would set forth to pick grapes of tidings

But alas
She wouldn’t sit in front of the ablution of pigeons
And she went to the bring of naught
And lay down beyond the patience of lights
And she didn’t think at all
How lonely we were
To eat apples
Amid disturbed enunciation of doors

Amid disturbed enunciation of doors

سهراب

در گلستانه

دشت‌هايي چه فراخ!

دشت‌هايي چه فراخ!
كوه‌هايي چه بلند
در گلستانه چه بوي علفي مي‌آمد!
من در اين آبادي، پي چيزي مي‌گشتم:
پي خوابي شايد،
پي نوري، ريگي، لبخندي.

پشت تبريزي‌ها
غفلت پاكي بود، كه صدايم مي‌زد.

پاي ني‌زاري ماندم، باد مي‌آمد، گوش دادم:
چه كسي با من، حرف مي‌زند؟
سوسماري لغزيد.
راه افتادم.
يونجه‌زاري سر راه.
بعد جاليز خيار، بوته‌هاي گل رنگ
و فراموشي خاك.

لب آبي
گيوه‌ها را كندم، و نشستم، پاها در آب:
"من چه سبزم امروز
و چه اندازه تنم هوشيار است!
نكند اندوهي، سر رسد از پس كوه.
چه كسي پشت درختان است؟
هيچ، مي‌چرخد گاوي در كرد.
ظهر تابستان است.
سايه‌ها مي‌دانند، كه چه تابستاني است.
سايه‌هايي بي‌لك،
گوشه‌يي روشن و پاك،
كودكان احساس! جاي بازي اين‌جاست.
زندگي خالي نيست:
مهرباني هست، سيب هست، ايمان هست.
آري
تا شقايق هست، زندگي بايد كرد.

در دل من چيزي است، مثل يك بيشه نور، مثل خواب دم صبح
و چنان بي‌تابم، كه دلم مي‌خواهد
بدوم تا ته دشت، بروم تا سر كوه.
دورها آوايي است، كه مرا مي‌خواند."

دورها آوايي است، كه مرا مي‌خواند

 

IN GULESTANEH

What wide plains!

What wide plains!
What lofty mountains!
What sweet scent of grass comes from Gulestaneh!
I was looking for something in this village
Perhaps for a slumber
Some light, some sand, some smile

Behind the poplar trees
There was some pure negligence that called me

I stopped at a Redland, the wind was blowing, and I listened
Who was it that talked to me?
A lizard slipped
I started walking
A hayfield in the way
Then a cucumber bed, flower bushes of color and the oblivion of earth

I put off my shoes and sat down my feet dangling in the stream
How green am I today
And how clever is my body!
God forbid if grief arrives from behind the mountain
Who is hiding behind the tree?
Nobody, only a cow is grazing in the field
It is noontime in summer
Shadows know that kind of summer it is
Spotless shadows
Bright and pure corners
Sensitive children! Here is a good place to play life is not empty
There is kindness, apple, and faith
Yes
One must live as long as the anemone exists

Something is lurking in my heart like a bush of light, like slumber before daybreak
And so restless am I that I wish
To run to the end of the plain, climb to the peak of the mountain
There is a voice in the distance that is calling me

There is a voice in the distance that is calling me

سهراب

 جنبش واژه زيست

پشت كاجستان ، برف.
برف، يك دسته كلاغ.
جاده يعني غربت.
باد، آواز، مسافر، و كمي ميل به خواب.
شاخ پيچك و رسيدن، و حياط.

من ، و دلتنگ، و اين شيشه خيس.
مي نويسم، و فضا.
مي نويسم ، و دو ديوار ، و چندين گنجشك.

يك نفر دلتنگ است.
يك نفر مي بافد.
يك نفر مي شمرد.
يك نفر مي خواند.

زندگي يعني : يك سار پريد.
از چه دلتنگ شدي ؟
دلخوشي ها كم نيست : مثلا اين خورشيد،
كودك پس فردا،
كفتر آن هفته.

يك نفر ديشب مرد
و هنوز ، نان گندم خوب است.
و هنوز ، آب مي ريزد پايين ، اسب ها مي نوشند.

قطره ها در جريان،
برف بر دوش سكوت
و زمان روي ستون فقرات گل ياس.

MOT FRÉMISSANT DE LA VIE

Derrière les pins, la neige.
Neige, et lâcher de corbeaux.
La route n'est qu'un exil.
Vent, chant, errance, et un soupçon de sommeil.
Branche de lierre, halte et cour des maisons.

Moi-même, et cette tristesse, et cette vitre mouillée!
J'écris, et l'espace.
J'écris, et ces deux murs, et quelques moineaux.
Quelqu'un est triste.
Quelqu'une tricote.
Quelqu'un compte.
Quelqu'une chante.

La vie signifie: un sansonnet s'est envolé.
Pourquoi en es-tu si affecté?

Les plaisirs pourtant ne manquent pas: ce rayon de soleil,
L'enfant de l'après-demain,
Le pigeon de la semaine prochaine.
Quelqu'un est mort hier soir
Et pourtant le pain de froment est encore bon,
Et pourtant l'eau coule comme d'habitude et les chevaux s'y abreuvent.

Les gouttes vont au gré des courants,
La neige s'appesantit sur le dos du silence
Et le temps s'allonge sur l'échine frêle du jasmine.

سهراب

 تپش سايه دوست

تا سواد قريه راهي بود.
چشم هاي ما پر از تفسير ماه زنده بومي ،
شب درون آستين هامان.

مي گذشتيم از ميان آبكندي خشك.
از كلام سبزه زاران گوش ها سرشار،
كوله بار از انعكاس شهر هاي دور.
منطق زبر زمين در زير پا جاري.

زير دندان هاي ما طعم فراغت جابجا ميشد.
پاي پوش ما كه از جنس نبوت بود ما را با نسيمي از زمين مي كند.
چو بدست ما به دوش خود بهار جاودان مي برد.
هر يك از ما آسماني داشت در هر انحناي فكر.
هر تكان دست ما با جنبش يك بال مجذوب سحر مي خواند.
جيب هاي ما صداي جيك جيك صبح هاي كودكي مي داد.
ما گروه عاشقان بوديم و راه ما
از كنار قريه هاي آشنا با فقر
تا صفاي بيكران مي رفت.

بر فراز آبگيري خود بخود سرها خم شد:
روي صورت هاي ما تبخير مي شد شب
و صداي دوست مي آمد به گوش دوست.

PALPITATION DU REFLET DE L'AMI

Longue était la route jusqu'à cette forme vague qui annonçait le village,
Nos yeux tout emplis de ce que voyait la lune indigène,
La nuit se glissait dans nos manches.

Nous traversions un ravin dessèchè
Les oreilles pleines des vertes parrations des prairies,
Nos sacs débordant des échos persistants des villes lointaines.
La rugueuse logique de la terre s'écoulait sous nos pas.
Et nos bouches goûtaient aux loisirs renouvelés de l'instant.
Nos sandales aussi légères que l'aile de la prophétie,
Nous arrachaient de la terre au moindre souffle du vent,
Et notre bâton portait la frondaison de l'éternel printemps.
Un ciel se découvrait en chaque méandre de nos pensées.
Au mouvement de l'aile éprise de l'aurore répondait le battement de nos mains.
Nos poches étaient pleines des pépiements des matinées de l'enfance.
Nous étions les compagnons de l'amour
Et notre chemin, côtoyant les villages familiers du dépouillement,
Allait s'évanouissant jusqu'à l'infini de la pureté.
Arrivés au bord d'un étang, tous nos regards s'y penchèrent:
La nuit s'évaporait sur nos faces
Et à l'oreille de l'ami répondait la voix de l'Ami.

 

 تا نبض خيس صبح

آه، در ايثار سطح ها چه شكوهي است !
اي سرطان شريف عزلت!
سطح من ارزاني تو باد!

يك نفر آمد
تا عضلات بهشت
دست مرا امتداد داد.
يك نفر آمد كه نور صبح مذاهب
در وسط دگمه هاي پيرهنش بود.
از علف خشك آيه هاي قديمي
پنجره مي بافت.
مثل پريروزهاي فكر، جوان بود.
حنجره اش از صفاف آبي شط ها
پر شده بود.
يك نفر آمد كتاب هاي مرا برد.
روي سرم سقفي از تناسب گل ها گشيد.
عصر مرا با دريچه هاي مكرر وسيع كرد.
ميز مرا زير معنويت باران نهاد.
بعد، نشستيم.
حرف زديم از دقيقه هاي مشجر.
از كلماتي كه زندگي شان ، در وسط آب مي گذشت.
فرصت ما زير ابرهاي مناسب
مثل تن گيج يك كبوتر ناگاه
حجم خوشي داشت.

نصفه شب بود، از تلاطم ميوه
طرح درختان عجيب شد.
رشته مرطوب خواب ما به هدر رفت.
بعد
دست در آغاز جسم آب تني كرد.
بعد در احشاي خيس نارون باغ
صبح شد.

hajm-e-sabz (l'espace vert)
JUSQU'AUX PULSATIONS HUMIDES DE L'AUBE

Oh! Que de splendeur n'y a-t-il pas dans l'offrande des surfaces!
Ô cancer noble de la retraite!
Puisse la surface où se resserre mon être s'étendre à tes pieds!

Quelqu'une est venue
Qui prolongea ma main
Jusqu'aux muscles du Paradis.
Quelqu'une est venue, tenant accrochée aux boutons de sa chemise
La lumière matinale des religions.
Quelqu'une est venue, tissant l'herbe séche d'antiques versets
En fines fenêtres ajourées.
Pareille aux avants-hiers de la pensée, elle était sans âge.
Le gosier plein des bleus attributs des rivières.
Quelqu'une est venue qui emporta mes livres.
Sur ma tête elle étendit un toit
Aux proportions nobles des fleurs.
Ouvrant sans cesse de nouvelles lucarnes,
Elle amplifia l'espace de ma soirée.
Elle posa ma table sous le don mystique de la pluie.
Puis nous nous assîmes.
Nous parlâmes des instants boisés
Et des mots don’t la vie s'écoulait dans les eaux.
Sous les nuages solennels, notre Heure
Acquit une plenitude aussi ronde
Que le corps étourdi d'une colombe soudain là.
Ιl était déjà minuit.

La folle profusion des fruits,
Donnait aux arbres des contours insolites.
Et le fil humide de notre sommeil
Se rompit dans la nuit.
Puis
La main se baigna dans l'instant initial du corps
Et des entrailles mouillées de l'Orme,
Soudain, apparut l'aurore.

سهراب

به باغ هم‌سفران

صدا كن مرا

صدا كن مرا.
صداي تو خوب است.
صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است
كه در انتهاي صميميت حزن مي‌رويد.

در ابعاد اين عصر خاموش
من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنهاترم.
بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است.
و تنهايي من شبيخون حجم تو را پيش‌بيني نمي‌كرد.
و خاصيت عشق اين است.

كسي نيست،
بيا زندگي را بدزديم، آن وقت
ميان دو ديدار قسمت كنيم.
بيا با هم از حالت سنگ چيزي بفهميم.
بيا زودتر چيزها را ببينيم.
ببين، عقربك‌هاي فواره در صفحه ساعت حوض
زمان را به گردي بدل مي‌كنند.
بيا آب شو مثل يك واژه در سطر خاموشي‌ام.
بيا ذوب كن در كف دست من جرم نوراني عشق را.

مرا گرم كن
(و يك‌بار هم در بيابان كاشان هوا ابر شد
و باران تندي گرفت
و سردم شد، آن وقت در پشت يك سنگ،
اجاق شقايق مرا گرم كرد.)

در اين كوچه‌هايي كه تاريك هستند
من از حاصل ضرب ترديد و كبريت مي‌ترسم.
من از سطح سيماني قرن مي‌ترسم.
بيا تا نترسم من از شهرهايي كه خاك سياشان چراگاه جرثقيل است.
مرا باز كن مثل يك در به روي هبوط گلابي در اين عصر معراج پولاد.
مرا خواب كن زير يك شاخه دور از شب اصطكاك فلزات.
اگر كاشف معدن صبح آمد، صدا كن مرا.
و من، در طلوع گل ياسي از پشت انگشت‌هاي تو، بيدار خواهم شد.
و آن وقت
حكايت كن از بمب‌هايي كه من خواب بودم، و افتاد.
حكايت كن از گونه‌هايي كه من خواب بودم، و تر شد.
بگو چند مرغابي از روي دريا پريدند.
در آن گيروداري كه چرخ زره‌پوش از روي روياي كودك گذر داشت
قناري نخ زرد آواز خود را به پاي چه احساس آسايشي بست.
بگو در بنادر چه اجناس معصومي از راه وارد شد.
چه علمي به موسيقي مثبت بوي باروت پي برد.
چه ادراكي از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراويد.

و آن وقت من، مثل ايماني از تابش "استوا" گرم،
تو را در سرآغاز يك باغ خواهم نشانيد.

تو را در سرآغاز يك باغ خواهم نشانيد

TO THE COMPANION’S ORCHARD

Call me

Call me
Sweet is your voice
Sweet is the foliage of the strange plant
Grown in the farthest edge of sorrow

Within the space of this silent age
Lonelier am I than the test of a song
Within the scope of the alley’s conception
Come, let me tell you how vast is my loneliness?
My loneliness didn’t predict this ambush of your stature
And this is the characteristic of love

Nobody is here
Come, let us steal life and then
Divide it between two meetings
Together let us pore
The morning of the state of a pebble
Quick, let us see things
The dials of a the fountain clock turns time into dust
Come, melt lake a word in a line of my silence
Come, melt the bright weight of love in my palms

Make me warm
(And once upon Kashan’s plain the sky grow clouded
And a shower fell
And chilled men, then behind a rock
The hearth of anemone warmed me)

In the these dark lanes
I fear the company of doubt and match
I fear this concrete-like century
Come, let us not fear towns whose dark soil
Is pasture to bulldozers?
Open me like a door to the falloff a simple pear in this age of steel’s birth
Lay me seep under a branch away this metal clattering night
When the miner of the dawn arrives
Call me and I will awake,
At the blossoming of the jasmine
From behind your fingers
And then
Tell me of bombs that fell while I slept
And cheeks that grow wet with tears
Of the many ducks that flow over the sea
The fatal moment when armored cars
Rolled over childhood dreams
To what sense of comfort do you tie the yellow string of canary?
Of the innocent cargoes imported from distance into ports
What science discovered the positive music powder’s smell?
And the perception that oozed out of an unknown taste of bread
In the mouth of prophecy

Then I
Like a faith warmed by the tropic sun
Will lay you on the threshold of an orchard

Will lay you on the threshold of an orchard

 از سبز به سبز

من در اين تاريكي

من در اين تاريكي
فكر يك بره روشن هستم
كه بيايد علف خستگي‌ام را بچرد.

من در اين تاريكي
امتداد تر بازوهايم را
زير باراني مي‌بينم
كه دعاهاي نخستين بشر را تر كرد.

من در اين تاريكي
درگشودم به چمن‌هاي قديم،
به طلايي‌هايي، كه به ديوار اساطير تماشا كرديم.

من در اين تاريكي
ريشه‌ها را ديدم
و براي بته نورس مرگ، آب را معني كردم.

و براي بته نورس مرگ، آب را معني كردم

 FROM GREEN TO GREEN

In this darkness

In this darkness
I am thinking about a bright lamb
To come and graze the grass of my fatigue

In this darkness
I can see the extension of my arms
In the rain
Which moistened the primeval prayers of man

In this darkness
I opened the door to ancient meadows
To golden colors that we watched on the walls of myths

In this darkness
I saw roots
To the new bush of death I interpreted the water

To the new bush of death I interpreted the water

سهراب

به باغ هم‌سفران

صدا كن مرا

صدا كن مرا.
صداي تو خوب است.
صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است
كه در انتهاي صميميت حزن مي‌رويد.

در ابعاد اين عصر خاموش
من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنهاترم.
بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است.
و تنهايي من شبيخون حجم تو را پيش‌بيني نمي‌كرد.
و خاصيت عشق اين است.

كسي نيست،
بيا زندگي را بدزديم، آن وقت
ميان دو ديدار قسمت كنيم.
بيا با هم از حالت سنگ چيزي بفهميم.
بيا زودتر چيزها را ببينيم.
ببين، عقربك‌هاي فواره در صفحه ساعت حوض
زمان را به گردي بدل مي‌كنند.
بيا آب شو مثل يك واژه در سطر خاموشي‌ام.
بيا ذوب كن در كف دست من جرم نوراني عشق را.

مرا گرم كن
(و يك‌بار هم در بيابان كاشان هوا ابر شد
و باران تندي گرفت
و سردم شد، آن وقت در پشت يك سنگ،
اجاق شقايق مرا گرم كرد.)

در اين كوچه‌هايي كه تاريك هستند
من از حاصل ضرب ترديد و كبريت مي‌ترسم.
من از سطح سيماني قرن مي‌ترسم.
بيا تا نترسم من از شهرهايي كه خاك سياشان چراگاه جرثقيل است.
مرا باز كن مثل يك در به روي هبوط گلابي در اين عصر معراج پولاد.
مرا خواب كن زير يك شاخه دور از شب اصطكاك فلزات.
اگر كاشف معدن صبح آمد، صدا كن مرا.
و من، در طلوع گل ياسي از پشت انگشت‌هاي تو، بيدار خواهم شد.
و آن وقت
حكايت كن از بمب‌هايي كه من خواب بودم، و افتاد.
حكايت كن از گونه‌هايي كه من خواب بودم، و تر شد.
بگو چند مرغابي از روي دريا پريدند.
در آن گيروداري كه چرخ زره‌پوش از روي روياي كودك گذر داشت
قناري نخ زرد آواز خود را به پاي چه احساس آسايشي بست.
بگو در بنادر چه اجناس معصومي از راه وارد شد.
چه علمي به موسيقي مثبت بوي باروت پي برد.
چه ادراكي از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراويد.

و آن وقت من، مثل ايماني از تابش "استوا" گرم،
تو را در سرآغاز يك باغ خواهم نشانيد.

تو را در سرآغاز يك باغ خواهم نشانيد

سهراب

از روي پلك شب

شب سرشاري بود

شب سرشاري بود.
رود از پاي صنوبرها، تا فراترها رفت.
دره مهتاب اندود، و چنان روشن كوه، كه خدا پيدا بود.

در بلندي‌ها، ما
دورها گم، سطح‌ها شسته، و نگاه از همه شب نازك‌تر.
دست‌هايت، ساقه سبز پيامي را مي‌داد به من
و سفالينه‌ انس، با نفس‌هايت آهسته ترك مي‌خورد
و تپش‌هامان مي‌ريخت به سنگ.
از شرابي ديرين، شن تابستان در رگ‌ها
و لعاب مهتاب، روي رفتارت.
تو شگرف، تو رها، و برازنده خاك.

فرصت سبز حيات، به هواي خنك كوهستان مي‌پيوست.
سايه‌ها برمي‌گشت.
و هنوز، در سر راه نسيم.
پونه‌هايي كه تكان مي‌خورد.
جذبه‌هايي كه به هم مي‌خورد.

جذبه‌هايي كه به هم مي‌خورد

It was an overflowing night

It was an overflowing night
The river flowed from beneath spruce trees to far beyond
The valley was shrouded by moonlight and the mountain was so bright that God was visible

In the heights
We two were invisible, the surfaces were washed and looks were thinner than all other nights
Your hands delivered me the green stalk of a message
And the earthenware of familiarity was slowly cracking with your breathing
And our heartbeats poured over the rock
From an old wine, the summer sands flowing in veins
And the enamel of moonlight on your behavior
You were wonderful, free and worthy of earth

The green opportunity of life joined the cool mountain air
Shadows returned
And still on the way of the breeze
Pennyroyals were shaking
And attractions mingled together

And attractions mingled together

سهراب

آفتابي

صداي آب مي آيد ، مگر در نهر تنهايي چه مي شويند؟
لباس لحظه ها پاك است.
ميان آفتاب هشتم دي ماه
طنين برف ، نخ هاي تماشا ، چكه هاي وقت.
طراوت روي آجرهاست، روي استخوان روز.
چه مي خواهيم؟
بخار فصل گرد واژه هاي ماست.
دهان گلخانه فكر است.

سفرهايي ترا در كوچه هاشان خواب مي بينند.
ترا در قريه هاي دور مرغاني بهم تبريك مي گويند.

چرا مردم نمي دانند
كه لادن اتفاقي نيست ،
نمي دانند در چشمان دم جنبانك امروز برق آبهاي شط
ديروز است؟

چرا مردم نمي دانند
كه در گل هاي نا ممكن هوا سرد است؟